اصلا خیال نکنین الان میخوام تعریف الکی بکنمو یه جورایی بخوام خودمو یه عاشق دلخسته نشون بدم... نه اصلا چنین قصدی ندارم فقط میخوام یه جوری اینهمه احساس که تو دلم قلمبه شدرو بریزم بیرون از اونجاییم که اینجانب بی نهایت آدم برون گرایی هستم نمیتونم راجع به احساسم حرفی نزنم در اونصورت احساس میکنم در حال انفجارمو دیگه نمیتونم حتی به کارای روزمرم برسم از بسم واسه طنی از خاطراتم گفتم که فک کنم اون بیچاره ام داره از دستم کلافه میشه امروزم قصد داشتم دوباره زنگ بزنم بهش و مثه همیشه که بعد احوال پرسی حرفامو با واییییییییییییییی طنی......شروع میکردم بزنم که احساس کردم کم کم داره دلم واسه طناز خانومه بیچاره که مجبوره بشینه توصیفای منو گوش بده میسوزه اینجوری شد که الان تصمیم به آپ کردن گرفتم...قبل از اینکه کسیرو اینجوری دوست داشته باشم خیال میکردم اگه به یه نفر بگی عاشق داری مسخرش میکنی و اگه بگی ایشاالله عاشق میشی داری نفرینش میکنی ولی حالا فک میکنم که اگه عشق یه عشق واقعی باشه کیف دنیارو میکنی و بهت انرژی میده همین که وقتی صبح از خواب بلند میشی و با موهای ژولیده و شکم خالی و چشمای نیمه باز به اونی که دوسش داری صبح بخیر میگی خودش کلی تا آخر روز تضمین کننده ایه واسه شور و اشتیاقت خیلی سخت گیرمو دست خودم نیست حتی کوچیکم که بودم تا یه خط تو صورت عروسکم می افتاد دیگه باهاش بازی نمی کردم الانم هیچ ایرادی نمیشه از عشقم گرفت اصلا این حرف شاعرو قبول ندارم که میگه:به راه عشق غم هست و نیست هستی و نیستی بر عاشقان یکیست...یادمه یکی از دوستام تو دفتر خاطراتم نوشته بود...من چون چشمم شوره الانه که چشم بزنم دیگه میرم که تا چشم نزدم یه اسپندی دود کنم...

پ ن:اگر دیدی جوانی بر درختی تکیه کرده...چی؟...نخیر عاشق نشده خواهشا عشقو با افسردگی اشتباه نگیرید احتمالا بیکاره...